Þar sem ég hef ekki skrifað neitt á þessa síðu um langt skeið verð ég að geta atburða sem áttu sér stað á liðnu sumri. Það er reyndar ekki mjög sumarlegt núna enda blindbylur.Á liðnu sumri var ég gripinn undarlegri ástríðu sem ég hefði ekki talið líklega fyrir nokkrum árum. Sérstaklega nú þegar mar er orðinn svona langt genginn í lífinu og ætti helst að sitja og glugga í lesbók Morgunblaðsins. Þessi ástríða felst í því að dvelja töluvert í fjalllendi eða að minnsta kosti nokkuð ofan sjávarmáls. Ég stóð mig skyndilega að því að lengja heilsubótar- og hundaviðrunargönguna óeðlilega mikið og halda til fjalla. Eftir nokkurt skeið fór ég að standa sjálfan mig að verki við að skoða vefsíður með viðlegubúnaði og útivistarfatnaði. Og þegar ég var orðinn virkilega illa haldinn var ég farinn að liggja yfir bókum um gönguleiðir í óbyggðum. Þessi ástríða varð orðin að slíku báli að mágkona mín var farin að kalla mig Halldór fjallageit.En fjöllin eru heillandi og í 12 daga ferð um hálendi landsins og eðli málsins samkvæmt nokkuð af láglendi, fékk ég fegurð þeirra staðfesta. Hún er reyndar meiri en ég hafði sjálfur trúað og meiri en svo að henni verði lýst með rituðu orði. Í öllu falli og föllum er ég ekki nægilega ritfær til þess.

Fjöllin vaka í endalausri þögn sinni og bíða eftir göngumanninum sem stendur og drýpur höfði í orðlausri auðmýkt frammi fyrir mikilleik þeirra. Herðubreið, drottingin sjálf rís yfir auðninni í kring og gætir landsins. Hún var ekki sigruð á þessu sumri en það kemur annað sumar.

Sæll gamli.

Ekki er mikið að gerast hjá kallinum á blogginu hvaða deyfð er þetta er ekki nógur tími í vinnunni, þú veist hvað er sagt um opinbera starfsmenn “ekki aðalatriðið að vinna heldur vera með”

Þetta barst mér í tölvupósti frá ónefndum aðila. Ég verð greinilega að fara að reka af mér slyðruna og standa mig sem opinber starfsmaður......

Jæja það er með ólíkindum hvað mar er latur við að skrifa eitthvað héddna inn. Það kemur meira að segja sjálfum mér á óvart. Kannski er það ekki bara leti heldur hlýt ég að lifa svo sofétsku lífi (sofa/éta/stundum vinna) að það sé alltaf allt tíðindalaust á þessum vígstöðum.

Reynar er hundurinn búinn að vera í megrun. Um páskana sögðu allir sem komu "nei vá feitur hundur maður!!" og ég reyndi í löngu máli að útskýra að svona hundar væru alltaf svolítið þykkir vegna vöðvabyggingar og væru með extra þykkan feld því þeir væru ætlaðir til heimskautaferða. Ég komst síðan að því að því að ég talaði fyrir daufum eyrum og ákvað  að taka niður gleraugun og viðurkenna bara að það eina sem skildi á milli hans og svíns væri bleiki liturinn, á svíninu það er að segja. Það var því ekki um margt annað ræða en megra kvikindið. Það hefur tekist með miklum ágætum og hann hefur ekki kvartað, enda er miklu auðveldara að megra hund en mann. Hann hefur misst um 5 kíló sem samsvarar því að meðalmaður léttist um 17 kíló.

Ástæðan fyrir þvi að hundar og menn fitna er of-fóðrun. Ef fjölskyldan er of-fóðruð og maður ætlar að minnka fóðurskammtinn, þá heyrist eintómt kvart og kvein alla daga. Ískápurinn breytist líka í viftu því hurðin á honum opnast 35 sinnum á meðalkvöldi. Ef maður megrar hund þá er bara að finna rétta fóðurskammtinn og hann minnkar hratt og örugglega án þess að reka upp bofs eða tíst. Svona er miklu betra að vera hundur. Það hefur líka hjálpað upp á sakirnar að hann hefur fengið gríðarlega hreyfingu undanfarið, því hann hefur skokkað upp um fjöll og firnindi. Ekki hefur hann ennþá farið þangað einn sem betur fer svo fleiri of-fóðraðir aðilar hafa fengið hreyfingu með honum. Síðast í fyrrakvöld fór hann í fjallgöngu og stóð sig eins og hetja. Það skyggði aðeins á hetjuskapinn að honum tókst að finna tófuskít á leiðinni og velta sér hressilega uppúr honum. En það er nú svo að jafnvel hetjur þurfa stundum að liggja í skítnum. . . . .

Jæja nú er kominn tími á að gera eitthvað í þessu bloggmáli. Ég er en ofan moldar þrátt fyrir að annað mætti ætla. Ég held að óttinn við að sjá ofurfótósjoppaða frambjóðendur með glansandi stálbros hafi haldið mér frá tölvuskjánum svona lengi.

Á síðasta hausti ákvað ég að fara að hjóla í vinnuna suma daga. Mér tókst að vísu að fækka dögunum verulega með því að ákveða að hjóla bara þá daga sem er gott veður og þegar tekið er í dæmið að ég bý vð heimskautsbaug þá verða þeir ekkert sérstaklega margir. Það fór líka svo að ég lagði stundum af stað á morgnana á hjólinu en skildi það eftir þegar ég fór heim vegna þess að í millitíðinni snjóaði úr öllum áttum.

Ég notaði til þessa gamalt hjól sem gamall maður hafði gert upp af góðmennsku sinni og gefið dætrum mínum. Þær fundu reyndar aldrei mikla köllun hjá sér til að nota hjólið og það stóð í bílskurnum um skeið áður en ég fékk köllunina. Helsti gallinn við hjólið fannst mér vera að sá sem gerði það upp er gamall framsóknarmaður og hann málaði það auðvitað í þeim fallegasta lit sem hann þekkir, sem er framsóknargrasgrænt. Einn morgun í nóvember hjólaði ég af stað í fínu veðri en þegar leið á daginn byrjaði að snjóa. Að vísu ekki mikið, en nógu mikið til þess að ég labbaði heim eftir vinnu og skildi hjólið eftir. Þetta var á föstudegi og ég var að fara að gera eitthvað skemmtilegt um kvöldið svo ég gleymdi að sækja hjólið. Út af dotlu mundi ég ekki heldur eftir því á laugardeginum og fór ekki fyrr en á sunnudeginum til að vitja um það.

Ég hafði aldrei haft miklar áhyggjur af hjólinu þarna af tveimur ástæðum. Annars vegar er glæpatíðni hér á staðnum nokkuð undir landsmeðaltali og svo hitt að ég taldi hjólinu ágætlega borgið þarna við vegginn undir glugganum á kaffistofunni á löggustöðinni. En maður á aldrei að hafa mikið traust á mannskepnunni því þegar ég kom til að ná í það á sunnudeginum þá varð mér ljóst að einhverjar helv... fyllibyttur höfðu verið á ferð um helgina og vantað farskjóta.

Hjólið var s.s.horfið og hvergi að sjá. Af ýmsum ástæðum ákvað ég ekki að kæra glæpinn. Þar má til dæmis nefna að úr því hjólinu var stolið fyrir framan nefið á löggunni þá væru nú ekki miklar líkur á að þeir kapparnir fyndu það aftur. Annað sem skipti máli var að hjólið var gamalt og verðlítið og svo í þriðja lagi að framsóknargrasgræni liturinn gerði líklegra en ekki að ég myndi sjá það sjálfur á ferðum mínum um bæinn. Það gekk þó ekki eftir og ég hætti að líta í kringum mig eftir hjólinu fyrir nokkru síðan og færði það á afskrifatreikning.

Á fimmtudaginn gerðist það svo að á skrifstofu minni birtist einkennisklæddur maður í búningi Landhelgisgæslunnar. Hann sagðist vera kominn til að kjósa en jafnframt til að tilkynna fulltrúa lögreglustjóra að skipverjum á Tý hafi hugsanlega tekist fletta ofan af sakamáli þegar þeir voru að kafa í höfninni daginn áður. Ég hafði kannski ekki átt von á líkfundi, enda hefði hann þá líklega  komið fyrr og verið meira niðri fyrir. Ég varð samt álíka hissa þegar hann sagði að þeir hafi fundið reiðhjól á botninum í höfninni. Hann spurði hvort ég vissi til þess að það gæti tengist einhverju óupplýstu máli hjá löggunni. Ég spurði strax á móti  "er hjólið kannski grænt"! Hann horfði á mig nokkuð hissa og var greinilega að velta fyrir sér hvort ég væri skyggn eða hvort það væri svona lítið að gera hjá embættinu að horfið reiðhjól væri mál málanna.

Þarna reyndist auðvitað gamla frammaragrasgræna hjólið "mitt" komið aftur með smá þara, þangi og öðru dóti sem fylgir sjónum. Að vísu var felgan brotin og stýrið bogið svo líkast til verður ekki hjólað á því aftur en það er alltaf gaman þegar hlutirnir koma í leitirnar þótt um síðir sé.

Hafnfirðingabrandarar eru úreltir. Þeir hafa sýnt að heimskan ríður þar ekki húsum eins og talið hefur verið allt síðan Óli Tynes fór að skrifa Hafnfirðingabrandara í Vísi einhverntímann á áttunda áratugnum.

Að vísu verður að taka með í reikninginn að Hafnfirðingum eða réttara sagt íbúum Hafnarfjarðar hefur fjölgað mikið síðan þá. Kannski eru Hafnfirðingarnir sjálfir eða hinir eiginlegu Hafnfirðingar eins heimskir og brandararnir gera ráð fyrir. En allavega hefur mörgum íbúum þessa bæjarfélags tekist að þurrka gróðaskánina úr augunum og átta sig á því að innflutningur á Pólverjum og hækkun lánskjaravísitölunnar eru ekki aðalréttir á matseðlinum. Á Íslandi er raunatvinnuleysi um 0 prósent og hér er hlutfall útlendinga á vinnumarkaði hærra en víðast hvar á norðurslóðum og það sem meira er að stærustur hluti þessa vinnuafls hefur komið á 4 árum. 

En annað mál: Mikið grefilli er drengurinn góður í þessu hlutverki:

http://ffmedia.ign.com/filmforce/image/article/

732/732592/CR_PRD_CROP_1158187014.jpg   

Ég hafði efasemdir á sínum tíma, sérstaklega af því var ekki leitað til mín um að taka hlutverkið að mér, því nú er ég loksins kominn á réttan aldur fyrir það. En nú eru allar efasemdir á bak og burt og ég hefði ekki getað gert betur sjálfur....

Reginald Dwight a.k.a. Elton John á afmæli í dag. Hann er sextugur kallinn. Ótrúlegt hvað tíminn flýgur. Ekki svo að skilja að ég hafi haft einhvern súperáhuga á Elton John. Mér finnst hann að vísu miklu betri söngvari en til dæmis Magnús Stefánsson og Árni Johnsen, en það segir ekki margt reyndar. Annars á kallinn fullt af góðum lögum. Það sem maður helst veltir fyrir sér er hvort Ólafur Ólafsson hefur verið að skemmta í veislunni.

Jæja ég tapaði í pöbbkvissinu núna. Ég varð í öðru sæti, nokkuð langt undan þeim sem unnu. Það var flott hjá þeim og þær sem deildu efsta sætinu voru með mjög hátt skor. Að vísu munar auðvitað nokkuð um það að hafa fjóra í liði í stað tveggja og skila síðan inn tveimur lausnum sem fá jafnmörg stig. En það er gott að hafa tilbreytingu í þessu. Næst er eitthvað með tónlistarþema þar sem verða spilaðir bútar úr lögum og finna á út hver samdi lagið og spilaði það upphaflega. Ég veit ekki hvort ég nenni en það kemur í ljós.

Smá líf í pólitíkinni en ég held að kosningabaráttan framundan verði sú leiðinlegasta, naggsamasta, kveinmesta og óáhugaverðasta sem um getur og er þá langt til jafnað. Maður ætti að fara að skoða hvort sé ekki þörf fyrir sjálfboðaliða í Burkina Faso og fara þangað mánuði fyrir kosningarnar. Það var í raun eftir á að hyggja alveg dásamlegt að vera fjarri Íslandsströndum þegar sveitó var síðasta vor.

As I was going over the far famed Kerry mountains
I met with captain Farrell and his money he was counting
I first produced my pistol, and then produced my rapier
Said stand and deliver, for I am a bold deceiver

Musha ring dumma do damma da
Whack for the daddy 'ol
Whack for the daddy 'ol
There's whiskey in the jar

I counted out his money, and it made a pretty penny
I put it in my pocket and I took it home to Jenny
She said and she swore, that she never would deceive me
But the devil take the women, for they never can be easy

I went into my chamber, all for to take a slumber
I dreamt of gold and jewels and for sure it was no wonder
But Jenny took my charges and she filled them up with water
Then sent for captain Farrel to be ready for the slaughter

It was early in the morning, as I rose up for travel
The guards were all around me and likewise captain Farrel
I first produced my pistol, for she stole away my rapier
But I couldn't shoot the water so a prisoner I was taken

If anyone can aid me, it's my brother in the army
If I can find his station down in Cork or in Killarney
And if he'll come and save me, we'll go roving near Kilkenny
And I swear he'll treat me better than me darling sportling Jenny

Now some men take delight in the drinking and the roving
But others take delight in the gambling and the smoking
But I take delight in the juice of the barley
And courting pretty fair maids in the morning bright and early

Ég fer ekki oft á skíði sem er auðvitað undarlegt þar sem ég bý í skíðabæ miklum eða svo er mér sagt. Myndin var að mér skilst tekin í gær.

http://sksiglo.is/e107_images/newspost_images/20070315_105237_047x.jpg

Stundum hefur maður staðið sig að því að furða sig á því hversvegna íslendingar séu ekki bestir á skíðum eins og í flestu öðru. Fyrir nokkrum árum sá ég skíðasvæðið á Ísafirði auglýst sem eitt besta skíðasvæði í heimi. Sú auglýsing var óneintanlega nokkuð "happy" lýsing á ástandinu en endurspeglaði þá hugsun margra Íslendinga að við ættum að vera betri á skíðum en við erum af því við búum í svona vetrarlandi. 

Ég held að skýringin á takmarkaðri skíðaiðkun hér á landi sé skortur á veranlegum snjó sem stafi af að því hversu lág fjöllin eru. Margir íslendingar eru þeirrar skoðunar að fjöllin á Íslandi séu einstaklega glæsileg og stæðileg. Þau eru mrög glæsileg reyndar en bara svo nálægt að maður verður þeirra svo mikið var. Fjöllin í kringum heimabæ minn eru ekki nema 400-650 metrar en virðast vera miklu hærri af því bærinn er í fjallshlíðunum.. Það að hér sé eitthvað skíðasvæði segir að hér sé snjór enda er jafnan bæði snjór í fjöllum og á láglendi og hvorttveggja autt þegar snjórinn fer.

Hæsta fjall á Íslandi er 2.110 metrar ef ég man rétt. Hæsta fjall Vestur Evrópu er Mont Blanc sem hefur verið mælt 4.808 og það kemst ekki einu sinni inn á topp 150. Eins og flestir vita er Mount Everest hæst allra fjalla og hefur verið mælt 8.850 metrar. Færri vita að Godwin Austen fjall í Pakistan er næsthæst. Reyndar þekkja fleiri það undir hinu frumlega nafni K2. Margir halda að K2 sé einhver tilvísun í að það sé númer 2 í röð hæstu fjalla, en það er ekki svo. Ástæðan er sú að þegar Godwin Austen fór til Karakourum héraðs í Kasmhir í Pakistan til að mæla fjöll þá vildi svo til að K2 var annað fjallið sem hann mældi í leiðangrinum. K stendur fyrir Karakourum eða Kashmir og 2 fyrir annað fjallið sem var mælt í þessum leiðangri.

Þetta var leiðinlegur fróðleikur í mínu boði.

Vegna síðastu færslu sem því miður birtist fyrir allt of löngu síðan er rétt að taka fram að ég sagði aldrei að mér þætti flutningur Magnúsar Stefánssonar á "Traustur vinur" góður. Ég sagði bara að það væri það besta sem hann hafi gert Menn geta síðan túlkað í eyðurnar ef þeir hafa áhuga á því en ég ætla ekki að fara nánar út í þetta mál enda gæti það bara misskilist eins og góður maður sagði.

Annars var ég að spá í Spaugstofuna. Ég á áramótaskaupið 1986 á harða diskinum hjá mér. Þótt ég hafi ekki verið nema 5 ára þegar þetta skaup kom þá man ég enn eftir því eins og það hafi verið í gær. Ég man það reyndar enn betur af því ég horfði á það í gær. Þarna var í raun spaugstofan komin ásamt nokkrum öðrum, mínus svona 75 kíló og 112 hrukkur. Samskonar húmor og núna 22 árum seinna. Samt er alltaf eitthvað hjá þeim sem er hægt að hlægja að. Ég veit ekki hvort er hægt að tala um elju og útsjónarsemi þeirra spaugstofenda eða stöðnun í húmor okkar sem eigum að hlægja.

Hlöðukálfur er kálfur sem er lítill í sér og illsjálfbjarga og því alinn í á jötu inni í hlöðu. Hann fær alltaf að borða og þarf ekki að hafa fyrir því sjálfur. Þetta orð á vel við um ákveðna tegund manna. Til dæmis menn sem hafa þá atvinnu eina að skrifa reikninga og afhenda þá ríkissjóði. Stundum hafa menn sem vinna við uppsetningu og "viðhald" á tölvubúnaði verið flokkaðir í þennan hóp. Spurningin er þá hvort spaugstofumenn séu hlöðukálfar. Þeir hafa jú haft nokkuð fasta atvinnu hjá ríkinu við að vera fyndnir í 20 ár eða svo. Þeir eru samt líklega nægilega fyndnir ennþá til að nógu margir geti enn hlegið að þeim, eða má kannski segja að húmor íslendinga sé nægilega þreyttur ennþá til að þeir séu fyndnir.

Stundum heyri ég góð nýyrði. Ég hafði ekki áður heyrt þýðingu á orðinu "stalker" fyrr en ég heyrði "eltihrellir". Býsna gott orð og segir margt.

"jæja góði minn; hvað ætlar þú svo að verða þegar þú verður stór? Ég ætla sko að verða eltihrellir!"

Alltaf þegar ég ætla að blogga þessa dagana þá kemur yfir mig undarleg tilfinning. Þetta lýsir sér meðal annars með dofa í fingrunum en aðal sjúkdómseinkennið er samt dofi í höfðinu. Ég sest við tölvuna, legg hendur á lyklaborðið og svo....anda inn, anda út, anda inn, anda út... Svona líður tíminn og ég hrekk upp við batteríspíppið í tölvunni.

Ég ætlaði að gefa Framsóknarmönnum smá frí fyrir baunabyssuskotum en það er erfitt. Þeir eru sífellt að koma á óvart. Ég skil ekki alveg af hverju á að stjórnarskrárbinda ákvæðið um sameign þjóðarinnar á fiskistofnum!! Það er bundið í lögin um stjórn fiskveiða, nánar tiltekið í 1. grein. Það hefur reynst gagnlaust hingað til og verður vart séð að stjórnarskráin breyti því neitt. Menn ráðstafa þessu bara eins og þeir vilja. Það hafa þeir gert og munu halda því áfram. Það hefði kannski verið skynsamlegt að taka þetta upp svona í kringum 1990 en þá var víst enginn vilji. Batnandi mönnum er best að lifa en ef þetta er líf þá veit ég ekki hvað.

Reyndar má taka hattinn af fyrir Magnúsi Stefánssyni. Mér hefur alltaf fundist "Traustur vinur" það besta sem hann hefur sungiið hingað til. Nýja frumvarpið hans er sennilega númer tvö í röðinni.

Sumir leysa greinilega bloggmetnaðarleysið með því að blogga beint um fréttir. Ég held að ég verði að fara að skoða fréttirnar.

 

Pöbbkviss númer tvö undir beltið. Í þetta sinn var makkerinn minn Bogga fyrrum sumarstarfsmaður á Bifröst. Ég  held að ég fari að draga mig í hlé. Bjórkassarnir hlaðast upp og sá sem var í öðru sæti í bæði skiptin er farinn að reyna að keyra á mig þegar ég mæti honum.

Það hefur verið talað mikið um netfíkn undanfarið. Ég hef stundum óttast að ég yrði skilgreindur þem megin við girðinguna ef óvilhallur dómari myndi atferlisgreina mig í nokkra daga. Ég andaði þess vegna mun léttar þegar ég sá að sá sem eyðir 38 tímum á viku á netinu, FYRIR UTAN VINNU. Komm on hvar fær fólk allan þennan tíma??? Ég eyði kannski 30 tímum á viku við tölvuna að vinnu meðtalinni og samt vinn ég við að skrifa á tölvu!! Mig langar líka að vita hvað fólk finnur sér að gera alllan þennan tíma. Þegar ég er farinn að skoða textavarpið á netinu og skanna http://www.archive.org/web/web.php þá er kominn tími til að gera eitthvað annað, eins og t.d. leita sér að öðru lífi. (eða leita að lífi á öðrum plánetum)

P.s.

Skyldi það vera tilviljun að flokksþing Framsóknar og búnaðarþing sé haldið sömu helgina en skarist samt ekki??

Blað útskriftarnema við Háskólann á Bifröst er óvenjulega metnaðarfullt að þessu sinni verð ég að segja. Fullt af efni til að lesa og hæfilega hallærislegar myndir eins og vera ber. Það er þó ekki svo í öllum tilvikum því þar leynist ein mynd af undirrituðum á blaðsíðu 41. Ekki er ljóst hvort undirritaður er við leik eða störf á myndinni enda oft óljósar línur þar á milli í Borgarfirðinum. Miðað við klæðnað samferðamannanna er myndin samt tekin á árshátíð fyrir margt löngu enda hygg ég að sá með bleika bindið setji það ekki upp daglega.

Núna er farið að snjóa á fullu hérna á hjaranum fyrir norðan og mjúkur snjórinn safnast upp í skafla. Það fer að verða kominn tími til að dusta rykið af hundasleðanum enda hafði einhver orð á því í gær að hundurinn væri orðinn líkari svíni en stæltum sleðahundi. Hmmm.... kannski ætti ég líka bara að fara að hlaupa með sleðanum eða fá mér svínasleða og draga hann með hundinum.

Svolítið skemmtileg umræða um bankana þessa dagana. Það er komið í ljós að ekki eru allir á því að samkeppnin á milli þeirra sé jafn grimmileg og Bjarni Ármannsson hefur gefið út. Það er að vísu alveg pottþétt rétt hjá Bjarna að samkeppnin er grimmileg á milli þeirra á .....fjárfestingasviði. Þar eru líka vaxtakjör með allt öðrum hætti en Jón og Gunna og reyndar Jónína hafa séð. Þeir sem eru að slást um yfirdráttinn þeirra eru ekki í neinum alvöruslag heldur bara svona platslag, því líkurnar á því að þetta fólk safni dótinu sínu í poka, segi bankanum upp og fari annað eru ekki miklar því ávinningurinn er bara slit á skónum við að labba annað, vegna þess að næsti banki (útibúið við hliðina á Næsta Bar) "borgar" ekkert betur.

Nei það þarf meira til og þegar Jónína verður búin að kaupa skandinavíska bankann sinn þá verður hún væntanlega ekki eins samdauna þessu og núverandi bankaeigendur heldur kemur inn á markaðinn með ferskann andblæ frjálsrar og heilbrigðrar samkeppni í anda samkeppnislaganna og veitir okkur hinum hlutdeild í ofurgróðanum sem myndast í formi lægri vaxta og minni þjónustugjalda.

Hefur einhver tekið eftir því hvað er orðið seinlegt að opna margar vefsíður. Ég held að það sé vegna þess auglýsingaflóðs sem er farið að vera aðalefnir á síðunm. Allstaðar hreyfimyndir af einhverjum hamingjusömum viðskiptavinum Kaupþings, eða fólk sem hefur bundist sparisjóðunum eilífðar tryggðarböndum og getur ekki annað en brosað á milli eyrnanna af því það veit að kostirnir eru engir. Annaðhvort að vera með "allt sitt" áfram eða borga helminginn af eignunum í uppgreiðslugjöld, lántökugjöld, stimpilgjöld, leyfisgjöld, undirritunargjöld og svo framvegis. Eða kannski þarf ég bara að fá mér hraðvirkari tölvu.

Það jákvæða í dag er að enn syrtir í álinn hjá montfélaginu þeirra Eggerts og Björgúlfs. Ekki svo að skilja að mér sé neitt kalt til þeirra félaga, eða ég sé haldinn Þórðargleði svona almennt. en þegar einhverjir íslenskir montrassar koma í enska boltann dreifandi seðlum í allar áttir og halda að þeir geti allt þá....

Menn verða að skilja kúltúrinn í enska boltanum og íslenskum bissnessmönnum verður erfitt að læra að peningar eru ekki endilega lykill að velgengi þar, þótt svo sé háttað víðast hvar.Nú þarf liðið að vinna upp níu stiga forskot og það verður að segja að líkurnar eru ekki miklar, sérstaklega í ljósi þess að liðið skorar varla mark og allt lekur inn hjá þeim.

Jæja pöbbkvissið steinlá og ég labbaði heim með stóran bjórkassa. Undarlegt að drekka ekki verðlaunin á staðnum eins og hefur verð venja á Bifröst. En ég verð að fara í ríkið og skipta kassanum því ég er í bjórbindindi. Það var heldur enginn bikar frá rektor til að týna eftir að hafa komið fljótandi verðlaununum á sinn stað eins og á Bifröst. Það var bara kostur því ég var ekki búinn að taka til á arinhillunni. Reyndar á ég líka eftir að hlaða arininn.

Alveg er það merkilegt hvað menn geta rifist um smávægileg málefni. Villi borgarstjóri er ekki að átta sig á stöðunni. Það er langu búið að leyfa hundahald í Reykjavík og eflaust hefur hann staðið að því sjálfur. Hversvegna eru þá allir að gelta á klámhundana sem eru að koma? Það þýðir lítið að auglýsa Reykjavík sem ráðstefnuborg og banna síðan svona hundaráðstefnur. Það verður það sama að ganga yfir alla. Nú hefur framsóknarhundunum til dæmis ekki verið bannað að halda sínar ráðstefnur í borginni.

Úr því að minnst er á Framsóknarflokkinn þá hefur komið í ljós að Vinstri Grænir eru ekki að standa sig. Þeir gefa sig út fyrir að vera einhverskonar náttúrusinnaflokkur en það hefur ekki heyrst bofs frá þeim vegna Framsóknarflokksins. Nú myndi maður áætla miðað við stefnu flokksins að þeir myndu hafa áhuga á dýrategundum í útrýmingarhættu.

En annars er komið vor hérna megin á landinu og eflaust annarsstaðar, hversu lengi sem það endist.

Ég var að horfa á Ömma Jónasar og Sigurjón bankastjóra Landsbankans rífast um bankana. Óþolandi að sjá þrjá aðila ræða (karpa) um eitthvað mál en ná nærri aldrei að komast að rétta punktinum. Sigurjón laug aldrei neinu. Hann sagði bara ekki allan sannleikann. Á honum mátti skilja að bankarnir væru á syngjandi hausnum og gæfu alla sína þjónustu. Ömmi kom sér aldrei að rétta punktinum því hann var alltaf með gömlu kommaslagorðin á vörunum. Okur! vaxtapynting! græðgi.

 Og svo var það Jóhanna sem spurði aldrei réttu spurninganna. Sigurjón sagði  að vextir væru svona háir af því vondi, ljóti seðlabankinn væri með svo háa stýrivexti. Hann """"gleymdi"""" að geta þess að megnið af því sem fé Landsbankinn og aðrir bankar á Íslandi lána tekur ekkert mið af stýrivöxtum, því fjármagnið er fengið erlendis frá og á allt öðrum kjörum en seðló býður. Ömmi talaði eitthvað um verðtrygginguna og Sigurjón endurtók eitthvað um hversu dýrt fjármagnið væri. Ömmi skaut þá upp í stúku með því að endurtaka græðgi, okur í stað þess að hamra á hann með því að það sem þeir séu að fá lánað sé óverðtryggt og síðan endurlánað í verðtryggðu og ekki nóg með það heldur eru vextirnir í raun líka verðtryggðir. Ömmi notaði heldur ekki tækifærið til að bauna því á hann að þeir séu ekki skyldugir til að lána verðtryggt heldur er það optional.

Og Jóhanna spennti bara greipar á borðinu og horfði á þá til skiptis, hóstandi, stamandi og stynjandi.

Nú er loksins að fara af stað pöbbkviss hérna á náranum. Mikið að menningin kemur hingað. Ég kastaði sex sinnum út á Bifröst og landaði þrisvar. Nú fæ ég kannski loksins útrás fyrir besservisserinn í mér aftur og verð þá skemmtilegri á blogginu 

ȁÌ̓ƐРϕr潒慭n1Nj̊ц楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻桴獩挮慬獳慎敭✽桴浵湢楡潬敶❲※⁽⁽⁽⁽⁽⁽⁽⁽⁽⁽⁽⁽⁽}ώº1˜̏㊀ϔ뤀ѐ漠浮畯敳畯⡴癥湥⥴笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻畦据楴湯愠潮祮潭獵⤨笠映湵瑣潩湡湯浹畯⡳
⁻桴獩挮慬獳慎敭㴠